நினைவில் வாழும் மீன்கள்

Tags

, , ,

fish1

எப்படி இருந்தது உன் குரல்

அந்த மழையும்

அமர்ந்திருந்த மரமும்

அழகாய் இருந்த நீயும் மட்டுமே

நினைவிருக்கிறது

என்ன பேசிக் கொண்டிருந்தோம்

பேசிக் கொண்டிருந்தோம்

அது நினைவிருக்கிறது

ஈர நெற்றியும் நடுங்கிய உதடுகளும்

அடர்ந்த கண்களும் குளிர்ந்த சுவாசமும்

கைவிரல் மோதிரமும் அதன் கீறலொன்றும்

நினைவிருக்கிறது

வாசனை நினைவிருக்கிறது

அல்லது அப்படி நம்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்

வாசனை திரவியத்தின் பெயரை

இன்னொருமுறை கேட்டிருக்கலாமோ

உனது கையெழுத்து மட்டுமே

எஞ்சிவிட்டிருக்கிறது

உள்ளங்கைச்சூட்டைத்

தொலைத்துவிட்டிருக்கிறோம் இருவரும்

எனது மூளைத் தரவுகளைத்

திருடிவிட்டிருக்கும் செயலி ஒன்று

இவளைத் தெரியுமா என

உன் சமீபத்திய புகைப்படத்தை

நீட்டிக் கேட்கிறது

புகைப்படத்தில் இருக்கும் நீ

வேறு யாரோ போல் இருக்கிறாய்

உனது கண்கள்

நான் பழக்கிய மீன்குட்டிகள் அல்ல

இந்தப் புன்னகை

உன் உதடுகளுக்கு ஒட்டவேயில்லை

உனது புத்தக விருப்பப் பட்டியலையும்

பிடித்த இசைத் தொகுப்புகளையும் பார்த்து

இவள் வேறு யாரோ என அலறி

செயலியைத் துண்டிக்கிறேன்

இனி ஒருபோதும்

இந்த உன்னைச் சந்திக்க விருப்பமில்லை

என் நினைவில் இருக்கும் நீயே

நீயாக இருந்துவிட்டுப் போ

***

கடைசிச் சந்திப்பின் தேநீர் கோப்பை

Tags

, , ,

Teacup1-1

எனக்கு பிடித்த பாடல்கள்

இனி உன்னுடையதல்ல

எதற்காக இன்னும்

என் சொற்களின் மேலேறி

பவனி வருகிறாய்

எனது இரவுகள் உனக்கானதில்லை

எதை நினைவுபடுத்த

மீண்டுமென் கதவு தட்டுகிறாய்

நம் கடைசிச் சந்திப்பில்

நீ அருந்திய

தேனீர் கோப்பையின் அடியில்

காய்ந்து போய் கிடக்கின்றன

உன் உதடுகள்

எல்லா பேருந்து ஜன்னல்களிலும்

இன்னமும் நீ

நீ என்பது

நீ மட்டுமல்ல

உன் நினைவுகளும் தான்

உன் நினைவுகளென்பது

நினைவுகள் மட்டும் தான்

நீ அல்ல

***

ஜன்னல் பூனைகள்

Tags

, , , , ,

 

 

வசந்தத்தின் நிறங்கள் உன்னிடம்

யாரும் நுழையா காடு என்னிடம்

வா

உதிர்ந்த நிறங்களை அள்ளி

பூக்களில் தூவுவோம்

 

பிரளயத்தின் நா உன்னிடம்

பெருந்தாகம் என்னிடம்

வா

கொஞ்சம் ஒயின் ஊற்று

இதயங்கள் நனைப்போம்

 

யாமத்தின் வரவேற்பறை உன்னிடம்

காலத்தின் முடிவிலி என்னிடம்

வா

இந்த இரவின் நதியினில்

இரு மீன்களாவோம்

 

மின்மினிகள் உன்னிடம்

காய்ந்த சுள்ளிகள் என்னிடம்

வா

உள்ளங்கைகளுக்குள் வைத்து

ஊதித் தீ மூட்டுவோம்

 

அரூபத்தின் தேகம் உன்னிடம்

ரகசியத்தின் சாவி என்னிடம்

வா

மோனத்தின் பனியிடுக்குகளில்

கஸல்கள் தேடுவோம்

 

சின்னஞ் சிறிய பூனைகள் உன்னிடம்

மழை நெளியும் ஜன்னல்கள் என்னிடம்

வா

நீயும் நானும் மட்டுமே இந்தத் தீவினில்

வேடிக்கை பார்த்திருப்போம்

 

***

 

நினைவில் இருக்கும் முத்தம்

Tags

, , ,

நினைவில் இருக்கும்
அந்த ஒரே ஒரு முத்தத்தினை
இன்னமும் வருடிக்கொண்டிருக்கிறது மனது
புன்னகை தருகிறது
என் கன்னத்தில் உன் தடுகள்
முளைத்த அந்த இரவு

லேசான நெருப்பு விட்டு விட்டுத் துடித்து
நீ ஊதி உதடுகள் எடுத்ததும்
தேகம் மொத்தமும் பரவியது
நேற்று போலிருக்கிறது

கழுத்திலிருந்து எகிறி குதித்து
உன் உதடுகளோடே
ஒட்டிக் கொண்டோடிவிட
எவ்வளவு முயன்றதென் தலை தெரியுமா

உன் கண்கள் சந்திக்க முடிந்திருந்த
அந்த சிறு வினாடிகளில் இருந்தே
இறகு தொட்டெழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்
இன்னமும்

அந்த இரவினை மீண்டும் எதிர்பார்த்தே
இறங்க எத்தனிக்கிறேன் என் எல்லா
நாளைகளுக்குள்ளும்

உன் ஸ்பரிசத்தின் குளிர்ச்சி
இன்னமும் உறையவைத்திருக்கிறது
எனக்குள் என்னை

அடுத்தமுறை உன்னைச் சந்திக்கையில்
அதேபோல் இல்லாவிட்டாலும்
அதில் துளியாவது தொட்டுக் கொண்டு
உன் கன்னங்கள் நனைப்பேன்

புன்னகைப்பதை நிறுத்திவிட்டு
இப்பொழுது போய் உறங்கு

காத்திருக்கின்றன முத்தங்கள் சுமந்து கொண்டு
ஆயிரம் கனவுகள்.

***

முகவரி தொலைத்த கடிதங்கள் # 15

வசந்தகாலக் குறிப்புகள்

Letter#15

இன்னுமொரு குளிர்காலம் கடந்துவிட்டிருக்கிறது. நீரோடைகள் நகரத் தொடங்கியிருக்கின்றன. உறக்கம் தெளிந்து கலைந்து திரிகின்றன உறைந்த மீன்கள். பனியினை உதிர்த்துவிட்டு இலைகளை எழுப்பிக் கொண்டிருகின்றன கிளைகள். திரும்பிவரத் துவங்கியிருக்கின்றன கூடு தேடிப் பறவைகள்.

வெகுதூரம் வந்து விட்டிருக்கிறேன். திரும்பிச் செல்லும் தடங்களை அழித்துவிட்டே வந்திருக்கிறேன். பதில் எழுதியிருப்பாயோ எனத் தேடி இப்பொழுதெல்லாம் செல்வதில்லை என் பழைய முகவரிக்கு.

ஒருவேளை வந்து சேர்வாயோ என்ற காத்திருப்பில் அல்ல. இனி ஒருபோதும் நீ வரப் போவதில்லை என நிச்சயமாய் தெரிந்திருப்பதாலேயே.

கவிதைகளை வீட்டின் வேர்களுக்குக் கீழ் ஆழப் புதைத்த பிறகு, புதிய முகவரியின் தனிமை பழகிவிட்டிருக்கிறது. எப்பொழுதாவது அரிதாக மேற்கூரையில் எட்டிப் பார்க்கும் கவிதையினை வார்தையிலேயே கிள்ளி எறியப் பழகியிருக்கிறேன். என் எழுதுகோலில் மை நிரப்பி நாட்களாகின்றன. காகிதங்கள் பத்திரமாய் இருக்கின்றன கரையான்களின் குளிர்காலச் சேமிப்புக் கிடங்கில். உனக்கும் சேர்த்துப் போட்டிருக்கும் தோட்டத்து நாற்காலியில் தற்காலிகமாய் தங்கியிருக்கின்றன பச்சைப் பாசிகள். உன் தேனீர்க் கோப்பைகளில் பூத்திருக்கின்றன காளான் குடைகள். வாசல் வந்து சேர்ந்திருக்காத உன் காலடித் தடங்கள் தேடி மின்னல் பூச்சுடன் கடந்து போகின்றன நம் பெயர் எழுதிய மேகங்கள்.

எதிர்பாராத தெரு ஒன்றின் திருப்பத்தில் எப்படியும் நம் சந்திப்பு மீண்டும் நிகழக் கூடும் எனத் தெரிந்திருந்தாலும், அது இன்றாக இருக்ககூடும் என எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. முன்னிரவில் என் திண்ணைப் பூக்கள் பூத்திருந்ததன் காரணம் கண்டுகொண்டேன்.

பக்கத்தில் நீ இருந்தாய்.

வருடங்கள் கடந்தும் அத்தனை இருட்டிலும் உன் புன்னகையை அடையாடம் கண்டுகொள்ளத் தவறவில்லை நான். வசந்தகாலத்தின் குறிப்புகள் உன் ஆடையெங்கும். பூத்திருந்தனவா நீ வரக்கூடுமென வழிகளெங்கும் விதைத்து வைத்திருந்த, எழுதப்படாத என் கவிதைகள்?

என்ன தேடுகிறாய் என் கண்களின் ரேகைகளில்? நம் முதல் சந்திப்பின் மிச்சங்களையா? சில தழும்புகளால் காயங்களைப் போர்த்த மட்டுமே முடிகின்றது. நிரந்தரமாய் என் கண்களில் கண்ணீரையும் கன்னங்களில் முத்தங்களையும் உறையச் செய்த உன் இதழ்கள் மெல்ல அசைகின்றன, சுவற்றில் ஆடும், மெழுகுவர்த்தியயின் தலைகோதும் நெருப்பின் நிழலாய்.

“ஏன் இப்பொழுதெல்லாம் கடிதங்கள் எழுதுவதில்லை” என்றாய். “சாலைகள் தொலைந்து போன வழிப்போக்கன் இளைப்பாறவே விரும்புவான்” என்றேன்.

“உன் கால்கள் சுற்றியும் காதலின் சாலைகள். தொலைந்தது பாதைகளா இல்லை நீயா?” என்றாய். “எந்தப் பாதை உன்னைச் சேரும்” என்றேன்.

“அதை முடிவு செய்ய வேண்டியது நீதான்” எனச் சொல்லிப் புன்னகைத்தாய். 

மிச்சமிருக்கின்ற வினாடிகளை வார்த்தைகளால் தின்று தீர்க்காமல் முகம் பார்த்துக் கிடந்தேன்.

ஜன்னல் கொத்தும் பறவையின் சத்தத்திலோ, அதன் திரைச்சீலையை காற்று மோதும் இடைவெளியில் முகத்தில் மோதக் காத்திருக்கும் வெளிச்சத் தொடுகையாலோ, அதிர்ந்து மௌனம் பேசும் அலைபேசியின் அலாரத்திலோ நீ கரைந்து போகக்கூடும் என்ற பயத்திலேயே வினாடிகள் கடக்கின்றன.

இனி இந்தப் பகலை நான், நினைவில் எஞ்சிய கனவின் தடயங்களை வருடியபடிக் கழிக்க வேண்டும்.

***